അന്തിത്തുടിപ്പു കരിയുന്നു വിണ്മുഖ-
ത്തന്തിമലരി വിരിയുന്നിതുള്ളിലും.
സ്വച്ഛമായെന്റെ കിടക്കയിൽ ചാഞ്ഞൊരു
കൊച്ചുകവിതയെഴുതുകയാണു ഞാൻ.
പൂക്കൾ വിരിയുന്നു,- പാറുന്നു ചുറ്റിലും
പൂമ്പാറ്റക,ളെന്റെ മോഹങ്ങൾ പോലവേ.
എത്രമേലെന്നിൽ ചൊരിയുകയാണിഷ്ട-
മുത്തങ്ങളന്തിക്കതിരുക,ളമ്മയും.
എത്ര മനോഹരം ജീവിതം, സ്നേഹത്തിൻ
മുഗ്ദ്ധമരീചികൾ ദീപ്തമാക്കീടുകിൽ.
എത്രയോ നിർമ്മലം സ്നേഹ,മതിലൊരു
ഹൃത്തടചാരുത പൂത്തുലഞ്ഞീടുകിൽ.

“പൊന്നുമോളെന്താണു ചിന്തിപ്പതെ”ന്നോതി
പിന്നെയുമമ്മ തരുന്നുമ്മ നെറ്റിയിൽ.
എന്തുമധുരമാണുമ്മയെന്നോർത്തു ഞാൻ;
എന്തിനേ കണ്ണീരണിയുന്നു തായയാൾ?
നാളുകൾ മുമ്പെനിക്കുണ്ടായ രോഗമാ-
ണാളുന്നതമ്മ തൻ ഹൃത്തിലസംശയം.
“അമ്മ കരയുന്നതെന്തിനാണിഷ്ടയാം
ഇമ്മകൾ വേഗം സുഖമായി വന്നിടും.
വാർമഴവില്ലുപോലമ്മ ചിരിക്കുകിൽ
തൂമയിൽ മിന്നുമതെന്റെ കവിതയായ്.”
അമ്മ ചിരിച്ചൂ, “വിരിയട്ടെ മൊട്ടുകൾ
പൊന്മകളേ, നിൻ കവിത തൻ വല്ലിയിൽ.”
അമ്മ ചിരിച്ചുവെന്നാലുമക്കണ്ണിണ
അമ്മട്ടു സാഗരമാവുന്നതെന്തിനായ്?
ഒന്നുമശുഭമോർത്തീല ഞാൻ, വിണ്ടലം
എന്നുമൊരമ്പിളിസ്മേരം പൊഴിക്കയാൽ.
പൊന്നുഷസ്സെത്തിപ്പുണരുന്നിടത്തൊരു
പന്നഗദംശനമെന്തിനോർത്തീടണം?

സ്ക്കൂളിലൊട്ടേറെ ദിനങ്ങൾ കാണായ്കയാൽ
തേടിയെൻ ചാരെയ,ന്നെത്തിയോരെൻ സഖി
ഒത്തിരി മൂകയായ് നിന്നു, നിൻ രക്തത്തി-
നിത്തിരിയെന്തോ കുഴപ്പമെന്നോതിനാൾ.
“സാരമില്ലെല്ലാക്കുഴപ്പവും മാറു,”മെ-
ന്നാരമ്യസുസ്മേരമോടെ ഞാൻ ചൊല്കയാൽ
പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞൊരക്കൺകളിൽ കണ്ടു ഞാൻ,
ഊഷ്മളസ്നേഹമനോജ്ഞമരീചികൾ.

ഇന്നാളൊരിക്കൽ ചെടികളോടിത്തിരി-
ക്കിന്നാരമോതുവാൻ വാടിയിലെത്തവേ,
കണ്ടു ഞാൻ വെൺപനീർപ്പൂവിന്നിതളുകൾ
കൊണ്ടു പശിയടക്കുന്ന പുഴുക്കളെ.
ഒട്ടു സഹതാപമാർന്നു ഞാൻ - പാവങ്ങൾ
മൊട്ടുകൾ - എന്തായിടാം വിധികല്പിതം?
ആറ്റിൽത്തിരയിൽത്തടിക്കഷണങ്ങൾ പോൽ
കാറ്റിലൊഴുകുന്ന മർമ്മരച്ചീന്തുകൾ,
രണ്ടുനാലെണ്ണം ശ്രവിച്ചു ഞാൻ;- “അർബുദം
കുഞ്ഞിന്റെ രക്തത്തിലെങ്ങനെ വന്നുവോ?”
അങ്ങേപ്പുറത്തെ വല്ല്യമ്മയുരയ്ക്കയാ-
ണങ്ങനെ, വാലിയക്കാരിയോടാർദ്രയായ്.

എന്താണ,-തെന്തൊക്കെയാണെന്നിരിക്കിലും
എന്നെക്കുറിച്ചാണതെന്നറിഞ്ഞന്നു ഞാൻ.
അർബ്ബുദത്തോടു പിണങ്ങീലൊരിക്കലും;
അന്തരാ വന്നതെന്തിന്നു പിണങ്ങുവാൻ?
എന്തിനെന്നെത്രയോ ചോദിക്കിലുമതി-
നന്തിക്കതിരിനും മൗനമാണുത്തരം.
പൂവിന്നിതളിൽ പുഴു പോലെയായിടാം
ആവിർഭവിക്കുന്നതർബുദം,- ഓർത്തു ഞാൻ.
ആയിടാ,മല്ലായിരിക്കാം; പറക്കുവാ-
നേറെയുണ്ടെന്നുടെ ഭാവനയ്ക്കിന്നിയും.
ഏറെപ്പറക്കുവാനുണ്ടതി,ന്നത്രമേൽ
പാറുവാൻ ശക്തി ചിറകിനുണ്ടാവുമോ?
ഏറെ നല്കീടുവാനുണ്ടെനിക്കത്രയും
നേരമെന്നാത്മാവുണർന്നിങ്ങിരിക്കുമോ?
ഒന്നുമറിവീ,ലറിയാതിരിപ്പതിൽ
നിന്നുയിർക്കൊള്ളും കിനാവാണു ജീവിതം.

അക്കിനാവൊന്നു ഞാനക്ഷരമാക്കവേ,
അമ്മ വരുന്നു പിന്നേയും മരുന്നുമായ്.
“എന്തിനി”തെന്നു കുസൃതി ചോദിച്ചു ഞാൻ,
“എന്റെ മോൾക്കേറെ സുഖത്തി”നെന്നമ്മയും.
“അമ്മയെത്തുന്നതിൽ മീതെയേതുണ്ടെനി-
ക്കമ്മേ സുഖ”മെന്നു ചൊല്ലി മരുന്നുകൾ
എല്ലാം കഴിച്ചു മയങ്ങുന്നു ഞാ,-നമ്മ
എന്നരികത്തിരിക്കുന്നു നിശ്ശബ്ദയായ്.
നാളെയെന്തെന്നറിവീ,ലതിനാലെയീ
വേളയെൻ സ്വർഗ്ഗമാ,ണിങ്ങുണരട്ടെ ഞാൻ.